Pinag-iisipan ko pa ng matindi kung dito pa din ba ako magkakalat o gagawa na lang ako ng bagong account... Hmmm. Ang dami pang aayusin dito. Ang dami ko naman pala kasing kaartehan dati dito. Kala mo naman ngayon hindi na... Haha.

Natatakot nga akong balikan yung mga blog ko dati dito. Una, nahihiya ako sa mga ka-ewanan na pinaglalagay ko dito. At pangalawa, paniguradong kakainin nun ang oras ko.

Napansin ko, ilang beses din pala akong nag-attempt na buhayin ulit tong blogsite kong 'toh... pero mukhang nabigo ako nung mga oras na yun.

Eto na....

Magkakalat na muli ako dito sa tabulas. Hihi. Excited na ako. (kala mo hindi busy sa school e noh?) (e hindi naman talaga e...) HAHAHA.

Pagpa-sensyahan niyo na. Hindi talaga ako marunong magtapos ng isang blog entry. Kung ano na lang yung huli kong naisip i-type, yun na yun.

Okay.

Me...

Muntik ko nang malimutan yung password ko dito. Rarr. Geeesh! Its been jow many years since i last blabbed here!

WOOOOT!

Muli, nagbabalik ako dito sa Tabulas. Hindi ko na kaya pang itago itong mga nararamdaman. Hindi ko naman kaya o pwedeng i-post ito sa Multiply blog ko. Haha. Laboooo. Magtatago muna ako dito sa Tabulas.

Lalo na kung, papalitan ko ang username ko. Ano kaya maganda?

Dapat matulog na ako..

dahil magkikita kami nung mga friends ko ng 5.30am

mageexam kami ng CS-Subprof..

pero mukhang hindi na ako matutulog.. after kong makausap yung friend ko sa Nevada. And shiiiiit! I super miss her. Sobra. HAAAAY it's been two months..

I died after reading this on my Facebook wall.(written on November 12,2009)

Hahahaha!

'nuff said. The picture says it all.

Nagsabi na sakin kagabi ang mga kaibigan ko kung ano yung matagal na nilang pinaguusapan tungkol sa isang babae na nakita nila sa carpark ng unibersidad. Palagi nilang pinaguusapan 'yun tuwing madadaanan namin ang carpark. Pero hindi ako nagtatanong kasi hindi ko naman alam kung ano ang tinutukoy nila--isa pa, hindi ako interesado.

Ako pala 'yun. At nagulat ako sa sinabi nila.

Nakita daw nila kami ni Francis isang araw sa carpark. Hapon na noon at pauwi na sila. Hindi nila kami sinasadyang makita. Sinutsutan daw kasi sila ni Francis na noon ay abot tenga ang ngiti. Nakatayo siya sa tabi ng kanyang pulang kotse. Akala nila ay mag-isa itong uuwi ngunit ikinagulat nila nang makita nila akong lumabas sa kinatataguan kong poste, masaya at tumatawang katulad ni Francis.

Para sa inyo, hindi ito isang bagay na ikakagulat. Ngunit para sa akin, natuwa ako sa nalaman ko. Una, hindi ko na kasi maalala ang nangyari. Hindi ko alam na nagtatago pa pala ako noon samantalang amoy na amoy na nila ang relasyon namin. Pangalawa, hindi ko na lubos maisip na ganoon kami kasaya ni Francis noon. Sa sobra naming dami ng hindi pagkakaintindihan, tila nakalimutan ko na ang masasaya naming pagsasama.

Kaya ng marinig ko iyon sa kanila, natuwa ako. Dahil ngayon, naisip ko, kapag naaalala ko si Francis, hindi dapat ako nalulungkot sa kung ano man ang kinahinatnan namin. Kailangan alalahanin ko na sa mga araw na magkasama kami, masayang masaya ako--hindi lang ako, kaming dalwa.

Napaisip ako ulit. Maganda din palang hayaan mo ang ibang mga tao makasaksi sa mga espesyal na pangyayari sa iyong buhay. Sa ganitong paraan, mananatiling totoo ang alaala.

Dahil kapag ikaw ang nagtago ng alaalang ito, maaari itong mabahiran ng pagkamuhing maaaring maramdaman mo sa hinaharap, dahilan ng pagsasapaw at pagkawala ng alaala.

Kuha ito sa journal entry ko: "Commit special moments of your life into someone else's memory. It will keep you from corrupting it."

Ang Pagmamahal Ko Sayo ay Parang POINTELISM / STIPPLING ... walang katapusan! xD
- Mysh Soriano

STOP. telling my mom na magmamadre ako. Dahil, I might. Shoot!